باورم نمیشه و چون باورم نمیشه نمیتونم زیاد چیزی بنویسم. فقط اینکه امروز اول فروردین۱۳۹۹ بود که #کرونا نجمیجون قشنگ منو گرفت.

به ایستگاه که رسیدم متوجه شدم مچ دست چپم خالی است، دستبند نبود. همان دستبند فیروزه که سنگهایش به طرز قشنگی برش خورده و کنار هم چیده شده بود. همان دستبندی که لابهلای فیروزههای قشنگش نقره کاری

به اندازهی ساعتی رفته بودم پیششان برای شام. موقع خداحافظی بابا پرسیدند همراهت بیایم؟ گفتم که با ماشین آمدهام، که نیازی نیست. آمدند جلو، مرا در آغوش کشیدند، بیشتر از یک خداحافظی ساده به درازا کشید

دو هفته از حضور اورژانسی من در بیمارستان نزدیک محلِ کار میگذرد، دو هفته از نوارقلب، از اِکو، از ویلچرگردی در بیمارستان. قلبم آرامتر میزند ولی شور، دست از دلم برنمیدارد. پ.دکترِ روان، نگاهی خ

هرچه بیشتردچارکبرسن میشوم، شرایط سختتری درجامعه حاکم شده و من دلسردتراز قبل. این روزها مدام این فکردرذهنم میپیچد که اگر درکشوری غیراز ایران به دنیا میآمدم، اگراز بدو تولد، مسلمان شناسنامهای

پس از هبوط آدم، حوّا به قساوتی خفته در دل، به سنگینی نگاهی ابدی، پابند شد. حوّا آن غزل پیچیدهی آفرینش، در زمهریر سکوتی تا ابدیتِ دنیا، به چارپارهای تشنه از نوشیدن آغوش “هو”، بدل گشت. و دنیا این آل

نگاه عاشقانهای به قابلمهی کوچک خالی روی پتویم میاندازم و فکر میکنم چه لحظات کوتاه و لذت بخشی را با قابلمهی سوپ ماست وکتاب “زندگی بهتر” روی تختخواب و در سکوت کامل گذراندم! گاهی باید ذهن را خالی کرد و فقط از “آن” کمال استفاده را برد که چه اندازه سخت است... زبانم را روی لبهایم میکشم تا باقی مانده طعم س...

بنزین که قیمتش را کردند سه برابر، یکی دو روز بعد از آن اینترنت را هم قطع کردند، یعنی چیزهایی که فکر میکردند برایشان خطرناک است و پایههای حکومتشان را سست میکند، از دسترس مردم خارج ساختند،

هنوز دردها یادم نرفته است. هنوز روضهی حضرت زهرا که میشنوم، یادم میآید به تلخی، که برایم روضه خواندی و چند روز بعد سیلی تو بر صورتم... هنوز یادم نرفته است قدرت دستهایت را روزها پس از دیگری. #نه_به_خشونت_علیه_زنان

فارغ از حمام که میشوم، پوستم را آغشته به آبرسان جدیدی که گرفتهام کرده، بدنم معطر به بادی اسپلش شده، لباس پوشیده و موهایم راخشک میکنم. راضی از رسیدگی به فاطمه بدون اینکه منتظر کسی باشد. میگویم

وقتی گفت، “تو را زنی دیدم که هنرمندیست بسیار سختی کشیده و دلش میخواهد آینده را خودش بسازد اما خسته است”، فهمیدم تمام تلاش من برای حفظ چهرهای سرخوش و قوی، بیهوده بوده است چرا که یک غریبه در

روى نیمکتى روبروى طلافروشى ها به انتظار نشسته بودم که مرد سلانه سلانه آمد و کنار پیاده رو آرام گرفت. کیسه هاى همراهش با چند کتاب پر شده بودند. سیگارى به لب گذاشت. من با طمأنیننه ترین پک زدن هاى عم

یادت نرود من زنى هستم که در یک روز سرد زمستانى کنجى از جهان تو را آه کشیدم...

فکر کردى چون جای زخم رو صورتم نیست چون گلوله سینه مو نشکافته چون لنگ نمی زنم سالمم؟؟ من توى این جنگ، آهسته و بی صدا دارم جون میدم...

براى اولین بار در مترو وقتی راننده ى قطار سرعت را بالا و پایین برد، از پشت نقش زمین شدم. یکی از میان جمع کمک کرد تا سرپا شوم. هدفون در گوشم مى خواند"بوى عطر پیرهنت...". به صورت زن خیره شدم،نمى شنی

در انتهاى بن بستى که میعادگاه عاشقان است مرا دفن کن.

دستگاه بخور جلوی صورتم است، بخارش مستقیم مى نشیند روى گونه هایم. مى خواهم بخوابم که افکار هجوم مى آوردند به درگاه ذهنم. فردا بعد از پنج روز به کار برمى گردم، که کار به من شاید. هنوز توان ندارم ولى ا

دیروز مرا که دیدى به پهناى صورت آفتاب شدى و من مشکوک این روزِ درخشان. امروز کمى از لباس هایم کاستم، انگار عصرگاه بر من تابید. فردا مى خواهم برایت عریان شوم. فکر مى کنى تماشاى موج موج زخم

من باید زبان تو را یاد بگیرم، باید بشوى همدم روزهاى سکوت من، این کابوس آشفته چه بود که سیم هاى خوش آهنگت یکى یکى جان دادند؟!

رمضان شروع شد و من باز کم سعادت هستم. برگشتم به اردی بهشت,, سال قبل و بعد به اردیبهشت سال قبل تر و نوشته هایم را مرور کردم. چقدر زندگى ام شبیه داستان هاست...